Wysłowić można w ludzkiej mowie

Wszystko co piękne i co marne

Sarnę skubiąca głóg w parowie

I niebo międzyplanetarne



Wysłowić można zachwycenie

Pięknej Izoldy dłonie wąskie

I zimorodka nad strumieniem 

Jak się kołysze na gałązce



Niewysłowiona 

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów

Kiedy wraca znów



Opisać można kwiat we włosach

Wysłowić można śpiew słowika

Warkocz komety na niebiosach 

Wilgotny pyszczek u królika



Słowo wyrazić wszystko zdoła 

Liban i jego smukłe cedry

I zachód słońca na Samoa 

Święty i cichy mrok katedry



Niewysłowiona...



Ileż to jeszcze słów przed nami 

Codziennej prozy i poezji

Ile chwil jeszcze nie nazwanych 

Jak fioletowy zapach frezji



Ileż to jeszcze słów przeminie 

Nim zgasną nasze gwiazdy nieba 

Nie mówmy więc o czyjejś winie 

Wystarczy jedno słowo - przebacz



Niewysłowiona

Jest tylko miłość do ciebie

Gdy krzyczy z bólu

To zawsze brak jej słów

Niewysłowiona

W szczęściu tęsknocie i gniewie

I kiedy wraca znów 

I kiedy wraca znów 

Brak jej słów





  



W niebie wiadomo - beztroska

Żadnej afery czy sprzeczki

W niebie po prostu jest bosko

Ale i nudno troszeczkę



Mojżesz Mahomet Chrystus i Budda

Żeby się zbytnio nie nudzić 

Postanowili zejść na ziemie

Postanowili zejść między ludzi



Mojżesz Mahomet Chrystus i Budda

Milcząc po środku tłumu stali

Nagle ktoś krzyknął ej ty rudy

Widziałem cię w musicalu



Tłum zafalował i zatańczył

Jak rozjuszona groźna kobra

A potem upadł na kolana

I modlił się o autograf



Budda powiedział tylko spokój

Mojżesz pogrążył się w rozpaczy

Smutno uśmiechnął się Mahomet

A Chrystus westchnął i przebaczył



W niebie już nie jest beztrosko

Od tej pamiętnej wycieczki

W niebie czasami jest bosko

Ale i gorzko... troszeczkę